Propozycje zmian w systemie emerytalnym - część I

W listopadzie został przedstawiony nowy pomysł na zmniejszenie długu publicznego, którego autorem są między innymi minister finansów Jacek Rostowski oraz minister pracy Jolanta Fedak. Zmiana ma polegać  na tym, że 4,3% pensji, która obecnie idzie do OFE będzie przekazywana do ZUSu. Do OFE wysyłane będzie natomiast pozostałe 3%.  Obecnie 12,2% pensji przesyłane jest do ZUSu a 7,3% pensji do OFE (dla uszczegółowienia: nie wliczam tu składek, które ze swojej strony dodatkowo płacą pracodawcy).

Gorący zwolennik pomysłu – wiceminister finansów Ludwik Kotecki tłumaczy: skoro OFE blisko 60% naszych oszczędności inwestuje w obligacje Skarbu Państwa i pobiera za to opłatę za zarządzanie to zabierze im się te 60% i zacznie je przechowywać w jednym z „najprężniej” działających organów Państwa – ZUSie  . W zamian obiecuje coroczną waloryzację i nie będzie za to pobierać opłaty.

Opłaty nie będzie pobierać z tych środków, natomiast z naszych podatków będą potrzebne pieniądze na nowe działania ZUSu oraz na ową waloryzację. Oczywiście odprowadzone z naszej pensji składki zostaną zapisane na naszych indywidualnych kontach prowadzonych przez ZUS. Jednak są to konta indywidualne i jednocześnie wirtualne bo nie ma na nich żadnych naszych oszczędności – są jedynie zapisy.

Dla ZUSu taki ruch oznacza, że otrzyma dodatkowe środki , które będzie mógł wykorzystać do bieżącego funkcjonowania. Czyli będzie potrzebował mniejszego dofinansowania ze strony Skarbu Państwa a co za tym idzie Skarb Państwa wyemituje mniej obligacji na poczet wsparcia działalności ZUSu. Czy warto kombinować przy naszych emerytalnych oszczędnościach dla idei księgowego zmniejszenia długu publicznego?

Zgodnie z planami ministerstwa  OFE nie będą już miały możliwości bezpośredniego kupowania obligacji Skarbu Państwa. Ale wciąż będą musiały utrzymywać na zbliżonym poziomie ryzyko inwestycyjne naszych oszczędności. Zatem zmuszone będą do kupowania innych instrumentów finansowych o podobnym ryzyku i oczekiwanej stopie zwrotu. Przykładowo zakupią jednostki funduszy inwestujących w obligacje skarbowe. Niestety będzie to droższe niż zakup bezpośredni.

Każdy z nas na odkładanie na emeryturę poświęca w dużym przybliżeniu ok. 30 -40 lat życia. Czy da się poważnie podejść do rządowych programów emerytalnych jeśli ich zasady funkcjonowania zmieniane są w trakcie ich trwania?  Pod tym względem niewątpliwie lojalniejsze są komercyjne programy oszczędnościowe. Tu wybieramy ryzyko inwestycyjne adekwatne do naszego wieku, wiedzy i chęci podejmowania ryzyka. Co więcej liczymy na zysk większy od inflacji czy waloryzacji. Na dodatek zysk wypracują nam zarządzający funduszami, akcjami czy czymkolwiek będziemy obracać. Oczywiście płacimy im za to ale w trakcie kilkudziesięciu lat oszczędzania i tak jesteśmy ponad inflację. Natomiast za waloryzację naszych składek zusowskich i tak płacimy my sami tyle , że nie ze składek a z podatków. 

Wydaje się, że Państwo nigdy nie będzie w stanie zapewnić nam tak rentownego sytemu oszczędzania na emeryturę. Najefektywniejszą formą zapewnienia środków finansowych dla ludzi, którzy okres produkcyjny mają za sobą jest oszczędzanie przez nich samych w trakcie okresu zarabiania. W dążeniu do takiej formy pojawiają się dwie „przeszkody”.

Link do drugiej części artykułu "Propozycje zmian w systemie emerytalnym - część II"

Link do oferty najlepszego OFE

ola

O Autorze
Artykuły