Problemy polskich firm z tytułu opcji walutowych część I

Od około 3 miesięcy słyszymy w mediach o problemach polskich spółek, które chciały się zabezpieczać przez ryzykiem walutowym, a mimo tego poniosły milionowe straty. Myślę, że wielu czytelników zastanawiało jak dokładnie działa taki mechanizm i gdzie jest kruczek, który powodował, że duże i poważne firmy dały się wpuścić w maliny.

Na początek opiszę sam mechanizm zabezpieczenia się przed ryzykiem. Przedsiębiorstwo, które w swojej działalności narażone jest na ryzyko, może je zniwelować praktycznie do zera wykorzystując kontakty terminowe albo opcje. Ta strategia nazywa się hedgingiem i z założenia ma zabezpieczyć przed większymi stratami.

Zabezpieczenie na kontaktach terminowych

Pokaże to na liczbach, jak to działa. Załóżmy, że KGHM obawia się spadku cen miedzi i chce się zabezpieczyć przed spadkiem cen. Zakładając, że KGHM wydobywa rocznie 100 ton miedzi, to miedziowy potentat sprzeda roczny kontrakt terminowy (kontrakt będzie zarabiał na spadkach cen miedzi) o nominale opiewającym na wartość 100 ton miedzi. Żeby wystawić kontrakt terminowy KGHM musi dysponować pewną gotówką, która zostaje przeznaczona na depozyt. W przypadku spadku ceny miedzi o 1000 zł na tonie, KGHM odbija sobie te straty na sprzedanym kontrakcie terminowym. Ponieważ kontrakt opiewa na tyle ile wydobywa KGHM, to przy stracie 100 000 zł, wynikającej ze spadku ceny miedzi, tyle samo spółka zarobi na sprzedaży kontraktu terminowego na miedź.

Drugim wariantem jest wzrost ceny miedzi. Tu sytuacja będzie następująca. KGHM straci na kontrakcie 100 000 zł, ale tę stratę zniweluje sobie na wzroście zysków ze sprzedaży miedzi.
Zabezpieczanie się przed ryzykiem pozwala na zniwelowanie strat. Jednak jak widać z przykładu powyżej może zmniejszyć zyski. Więc kiedy przedsiębiorstwo widzi zagrożenie spadków swoich zysków wtedy warto zastosować taką strategię. Jest to dobra strategia, jeżeli firma chce mieć zabezpieczony swój zysk.

tomasz

O Autorze
Artykuły