Fundusze parasolowe - ofiara młogo rynku kapitałowego

Polski rynek kapitałowy jest jeszcze bardzo młody i konsekwencją takiego stanu rzeczy jest fakt, że rozwiązania, które rewelacyjnie sprawdzają się za „zachodzie” wcale nie muszą tak samo dobrze funkcjonować na naszym rynku. Przykładem mogą być produkty strukturyzowane, które pojawiły się w Polsce dopiero kilka lat temu. Przeciwnicy struktur słusznie twierdzą, że ich pierwsze edycje były nieudane głównie, dlatego, że były tworzone po pierwsze na szczycie hossy, a po drugie bazowały na założeniu wzrostu instrumentu bazowego (np. lokata strukturyzowana tworzona przy założeniu wzrostu ceny baryłki ropy naftowe w momencie, gdy ta kosztowała 130 USD).

Podobnie sytuacja wygląda w przypadku funduszy parasolowych. Sama idea analizowanego produktu polega na tym, że Towarzystwo Funduszu Inwestycyjnego może tworzyć subfundusze, które charakteryzują się różną polityką inwestycyjną. Wśród subfunduszy znajdują się zarówno specjalistyczne fundusze zagraniczne akcyjne, jak i krajowe fundusze rynku pieniężnego. Dzięki takiemu rozwiązaniu inwestor może dokonywać zmian struktury swojego portfela w zależności od tendencji panujących na rynku. Drugą korzyścią wynikającą z inwestycji w taki produkt jest fakt, że inwestor sprzedający określony fundusz i kupujący nowy nie musi płacić podatku Belki oraz nie ponosi kosztów wyjścia ze starego i wejścia do nowego funduszu. Nawiasem mówiąc to właśnie powstanie podatku od zysków kapitałowych niejako wymusiło rozwiązanie w postaci powstania funduszy parasolowych.

Za największą wadę funduszy parasolowych uważam fakt, że ramach subfunduszy potencjalny inwestor nie ma dostępu do wszystkich funduszy funkcjonujących na rynku. Obecnie mamy do czynienia z sytuacją, w której fundusze oferowane w obrębie subfunduszy przynoszą znacznie mniejszą stopę zwrotu niż pozostałe fundusze. W takiej sytuacji inwestor nawet, jeżeli zdecyduje się wyjść z funduszu parasolowego i mimo że zapłaci 19% podatek Belki to wybór funduszu o wysokim ratingu będzie dla niego korzystniejszym rozwianiem.

Na poparcie mojej teorii podam wyliczenie w myśl, którego lepszym rozwiązaniem dla inwestora posiadającego jednostki funduszy akcyjnych w ramach „parasola” SEB i chcącego przesunąć kapitał w stronę bezpiecznych obligacji, jest wyjście z funduszu parasolowego, zapłacenie „Belki” i zakup jednostek najlepszego na rynku funduszu obligacji. Różnica wynosi aż 40 punktów procentowych i nie jest to pojedynczy przykład. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest ogromna dysproporcja historycznych wyników funduszy dostępnych w ramach „parasoli” i tych dostępnych na szerokim rynku. Drugim oprócz przeciętnych stóp zwrotu minusem jest krótki okres funkcjonowania określonych funduszy, które wchodzą w skład subfunduszy. Moim zdaniem, jeżeli inwestor zamierza inwestować środki w ramach „parasoli” powinien przede wszystkim dokonać oceny dostępnych funduszy. 

Tak samo jak sama idea produktu strukturyzowanego podobnie założenia funduszy parasolowych są jak najbardziej poprawne. Kolejne struktury są coraz bardziej przemyślane, gdyż potrafią zarabiać zarówno na wzroście jak i spadku instrumentu bazowego, a po drugie środki nie są inwestowane tylko w jeden instrument, ale są dywersyfikowane (geograficznie i produktowo). Jestem przekonany o tym, że kolejne edycje funduszy parasolowych również będą coraz lepsze. Nie ulega wątpliwości, że aby fundusze parasolowe zaczęły się cieszyć lepszą popularnością to oferta dostępnych subfunduszy musi być znacznie poszerzona.

ireneusz

O Autorze
Artykuły