Amerykański plan Paulson'a ratowania banków

Administracja USA, w celu przeciwdziałaniu skutkom kryzysu uchwaliła 3 września ustawę Troubled Asset Relief Program, potocznie zwaną planem Paulson’a na cześć jej głównego autora. Rząd USA uznał, że kryzys jest już na tyle zaawansowany, że dalszy rozwój sytuacji może być tylko gorszy. Na program wyasygnowano 700 mld dolarów z kieszeni podatników celem ratowania systemu finansowego.

Bardzo wielu publicystów i polityków nieprzychylnych Ameryce, zaczęło głosić upadek tego największego mocarstwa, a nawet kres kapitalizmu w wydaniu anglosaskim. USA jako pierwszy kraj wszedł w recesję. Co się niedługo okazało, skutki kryzysu zaczęły być znacznie mocniejsze w Europie. Irlandia, Hiszpania, Włochy zaczęły notować ujemny przyrost gospodarczy, a kwoty jakie przeznaczyły europejskie rządy na ratowanie swoich systemów finansowych były kilka razy większe niż w USA. Tego faktu nikt nie komentował głośniej. Można się zastanawiać jak zadziałało rzekomo restrykcyjne prawo wspólnotowe i unijne instytucje.

W pierwszym etapie planu Paulson’a Kongres zdecydował się przeznaczyć kwotę 250 mld dolarów na dokapitalizowanie instytucji finansowych. Skutkiem planu miało być jak najszybsze poprawienie płynności finansowej banków i innych instytucji finansowych. To się w znacznym stopniu udało osiągnąć. Jednak nie wiadomo na jak długo, ponieważ ciągle słyszymy o kolejnych bankructwach i przejęciach banków w systemie amerykańskim. Banki dzięki zastrzykowi dodatkowego kapitału, mogły również od swoich bilansów odpisać niepłynne aktywa. Zrezygnowano z szybkiego skupowania od banków potocznie zwanych toksycznych aktywów. Chodzi o obligacje, które były oparte o niespłacane kredyty hipoteczne.

Do wykorzystania następnej puli z planu Paulson’a zostaje 450 mld dolarów. Na kontynuowanie całej operacji będzie potrzebna zgoda Kongresu. Na pewno będzie wszystko dokładnie sprawdzone pod kątem efektywności wydatkowania publicznych środków. Prezydent elekt Barrack Obama uzyskał dzięki temu dużą elastyczność.

Jest to w mojej opinii słuszne posunięcie. Rozwiązanie polegające na szybkim skupowaniu złych aktywów jest najprostsze i najbardziej na skróty. Bardziej powinno się myśleć o prawdziwych ofiarach tego kryzysu – czyli obywatelach tracących nieruchomości. Jeżeli banki zajmą bardzo dużą część nieruchomości, to wychodzenie tego sektora  z kryzysu jeszcze bardziej się wydłuży. Skupowanie toksycznych  aktywów, to w pewnym sensie jakby nagroda dla nierzetelnych banków i menedżerów. Podkreślić trzeba fakt, ze nie wszystkie banki w USA mają wielkie problemy. Bank of America wyjdzie dla przykładu jako jeden z wygranych tego kryzysu ponieważ przejął tanio wiele podmiotów konkurencji.

tomasz

O Autorze
Artykuły