Alan Greenspan – doświadczenie, które procentuje (niestety teraz tylko dla Paulson & Co)

Alan Greenspan to jeden z najbardziej znanych ekonomistów. Uznanie zdobył m.in. dzięki objęciu fotela przewodniczącego zarządu Rezerwy Federalnej. Tą jedną z najważniejszych funkcji na świecie Greenspan piastował przez prawie 2 dekady (sierpień 1987 – styczeń 2006). Oprócz wyżej wymienionego stanowiska w życiorysie jeszcze jedno uważam za bardzo istotne karierze ekonomisty. Otóż przez 3 lata (1974 – 1977) był on przewodniczącym Komitetu Doradców Ekonomicznych prezydenta Forda. Ponad to w latach 1948 – 1953 piastował stanowisko analityka ekonomicznego w nowojorskim think-tanku The Conference Board, zaś w latach 1955 – 1987 był szefem firmy konsultingowej Townsend-Greenspan & Co.
   

Obecnie Greenspan wykorzystuje swoje ogromne doświadczenie i pracuje, jako ekonomiczny konsultant. Jego klientami są głównie fundusze hedgingowe takich znanych firm jak Deutsche Bank, PIMCO oraz Paulson & Co. W portfelu klientów ekonomisty szczególną pozycję zajmuje firma Johna Paulsona (Paulson & Co zarządza ponad 30 mld aktywów). Paulson zapraszając do współpracy byłego przewodniczącego FED-u liczył przede wszystkim na jego ogromną wiedzę będącą konsekwencją obserwacji kilku cykli rynkowych, których Greenspan doświadczył w trakcie swojego życia.
   

O niebagatelnej roli Allana Greenspana w Paulson & Co niech świadczy fakt, że zarządzany przez tą firmę fundusz hedgingowy Adventage osiągnął w 2008 roku stopę zwrotu na poziomie 38%. Moim zdaniem nawet w czasie prosperity taka stopa zwrotu jest bardzo dobrym wynikiem, tym bardziej mając na uwadze bessę, którą charakteryzował ubiegły rok wynik funduszu wydaje się być rewelacyjnym osiągnięciem. Abstrahując od osiągnięć samego funduszy na uwagę zasługuję fakt, że w 2007 roku Paulson zarobił 3,3 mld dolarów i tym samym był najlepiej zarabiającą osobą w branży finansowej. Finansista zarabiał głównie grając pod załamanie rynku kredytów mieszkaniowych o podwyższonym ryzyku.
   

Śmiało można wobec tego powiedzieć, że Greenspan miał również ogromy pozytywny wpływ na wyniki Paulson & Co również wtedy, kiedy piastował stanowisko szefa FED-u i nie łączyła go żadna oficjalna współpraca z finansistą. Przypomnę, że to decyzje FED-u doprowadziły do obniżki stóp procentowych i zalania rynku tanim pieniądzem. Konsekwencją tego było powstanie banki spekulacyjnej na rynku nieruchomości i ogromnej podaży kredytów o wysokim ryzyku.
   

Konsekwencją światowego kryzysu gospodarczego była fala krytyki, z jaką spotkał się Greenspan. Zarzuca się mu głównie zbyt liberalną politykę monetarną. Ekonomista w prasowych wywiadach broni swoich decyzji, ale przed komisją amerykańskiego Kongresu badającą genezę kryzysu przyznał, że znalazł skazę na swojej wolnorynkowej ideologii - przed Izbą Wyższą przyznał się oficjalnie do pomyłki.

Po kilku miesiącach ekonomista znalazł argument na swoją obronę. Twierdzi on, że na początku obecnego stulecia została załamana korelacja między stopą procentową ustalaną przez FED, a długoterminowymi stopami procentowymi, które mają wpływ na cenę nieruchomości. Napływ do światowego systemu finansowego oszczędności z nastawionych na eksport gospodarek rozwijających się spowodował, że długoterminowe stopy procentowe spadały aż do 2006.

Alan Greenspan, który w jednej chwili przynaje się do błędu, a później szuka sztucznych wymówek rozmienia swój autorytet na drobne. Skoro zauważył brak korelacji stóp FEDu i stóp rynkowych mógł szukać innych rozwiązań, które by ograczały zbyt ekspansywne kredytowanie. Inna skazą na jego życiorysie wydaje się być współpraca z Paulson & Co. Sam się przyznaje do swojej współwiny za powstanie kryzysu, a informacje zdobyte jako osoba publiczna przekazywał prywatnym bankierom, które zarobiły na tym miliardy.

Greenspan bez wątpienia ma wielkie zasługi. Ale jak widać nie można wierzyć ślepo w nawet największe autorytety.

ireneusz

O Autorze
Artykuły